आठवणींच्या क्षितिजावर

आठवणींच्या क्षितिजावर

त्या तिथे क्षितिजावर चांदण्याचं गाव
रोज सकाळी माझ्या ओठी पहिलं तुझ नाव

मी चांदण्या मोजतामोजाता तुला शोधून पाहिलं
पूर्ण गावभर हिंडलो पण तुझंच घर राहील

खूपखूप फिरलो पण तू नाही दिसलीस
का कुणास ठाऊक पण तरीही जवळची वाटलीस

मग एक दिवस कळलं मला कि तू नव्हतीसच घरी
तू तर होतीस त्या गावातल्या चांदण्याची परी

तुझ्या त्या गावामध्ये मला का ग प्रवेश नाही
खर खर सांग माझं चुकलं का ग काही

तेवढ्यात कुठून एक ढग क्षितिजावरती येतो
चांदण्याचं ते गाव हलकेच मिठीत घेतो

पुसून टाकतो सर्व काही जातो स्वत: विरून
तुझ्या माझ्या सार्या जागा मी पाहतो पुन्हा फिरून

तू इथे नसलीस तरी तुझी आठवण येते खूप
भडभडणाऱ्या जखमेवरती तेवढाच साजूक तूप

- विशाल आपटे